Mont d’an endalc’had

Pêr Abalard

Eus Wikipedia
(Adkaset eus Pierre Abélard)
Pierre Abélard
den
Reizh pe jenerpaotr Kemmañ
Bro ar geodedouriezhRouantelezh Bro-C'hall, Frañs Kemmañ
Anv e yezh-vamm an denPierre Abélard Kemmañ
Anv ganedigezhPierre Abélard Kemmañ
Anv-bihanPierre Kemmañ
Anv-familhAbelard Kemmañ
Deiziad ganedigezh1079 Kemmañ
Lec'h ganedigezhAr Palez Kemmañ
Deiziad ar marv21 Ebr 1142 Kemmañ
Lec'h ar marvChalon-sur-Saône Kemmañ
Lec'h douaridigezhHéloïse and Abélard's tomb Kemmañ
PriedHéloïse d’Argenteuil Kemmañ
BugelAstralabe Kemmañ
Den heverkPeter the Venerable, Bernard de Clairvaux Kemmañ
Yezhoù komzet pe skrivetlatin Kemmañ
Yezh implijet dre skridlatin Kemmañ
Tachenn labourprederouriezh, scholasticism Kemmañ
KargQ132810959 Kemmañ
Bet war ar studi eÉcole cathédrale de Paris Kemmañ
Bet studier daRoscellinus, William of Champeaux Kemmañ
StudierJohn of Salisbury, Hilarius, Robert of Melun, Berengar of Poitiers Kemmañ
Relijion pe kredennKatoligiezh Kemmañ
Urzh relijielurzh Sant Benead Kemmañ
Oberenn heverkSic et Non, Dialectica, Hymnarius Paraclithensis, Historia Calamitatum Kemmañ
LuskadClassical period, scholasticism, anvelouriezh Kemmañ
Statud e wirioù aozerAr gwirioù aozer ne dalvezont ket ken Kemmañ
Héloïse et d'Abélard surpris par Fulbert gant Jean Vignaud (1819)

Commons
Commons
Muioc'h a restroù diwar-benn

a vo kavet e Wikimedia Commons.

Abalard[1] (1079-1142), Abailard pe Abélard e galleg, Abaelardus e latin, a oa ur c'helenner, ur prederour, un daelerer, un teologour kristen, ur barzh latin hag ur sonaozer eus ar Grennamzer, genidik a Vreizh. Tad ar skolastik hag ijiner ar veizegouriezh e voe. Gwaz Loiza e voe ivez.

Abailard a oa e anv-badez. Abalard eo e stumm brezhonek hag Abélard e stumm gallek a-vremañ. Ne oa ket anvioù-tiegezh d'ar mare-se. Graet e veze an diforc'h etre an dud dre o lec'h orin. "Abailard du Palais" a vije bet e anv boutin eta. E eil anv-badez a oa Pierre, moarvat peogwir e voe badizet da zeiz sant Pêr. An anv-badez-se eo a voe implijet e-pad e vuhez manac'h. Setu perak e anver anezhañ Pêr Abalard ivez.

Ganet e voe er Palez, nepell diouzh Naoned, er ur familh nobl. E dad Béranger, desavet e lêz an dug Alan IV, a oa e servij Mazheaz II, kont Naoned. E vamm Lucie a oa hêrez he zad, aotrou Ar Palez. Mont a reas Abalard war ar studi kentoc'h eget bezañ milour, daoust da vezañ ar mab hênañ. Studiañ a reas gant ar prederour Roscellinus (~1050 – ~1121) e Loches. Studier e voe e traoñienn al Liger etre 1093 ha 1100. E 1100 ez eas da Bariz da heuliañ kelenn Guillaume De Champeaux.

Etre 1101 ha 1107 e voe mestr kelenner e Melun ha goude Corbeil. Etre 1108 ha 1011 e voe kelenner e Pariz, ha diazezañ a reas e skol hag a gemeras ur brud etrebroadel. Kuitaat a reas Pariz evit mont da welout e gerent er Palez e 1112, hag o doa divizet mont da lean ha leanez, evit kemer perzh el lid[2]. Beajiñ a reas ivez betek harzoù Andalus an Almoravided, ha kejañ a reas gant ar c'helenner ha prederour saoz Adelard Bath e León.

Brudet eo e garantez ouzh e wreg Loiza (~1092 – ~1164), a grogas e 1113. Ur mab, Astralabe o devoe, ganet er Palez ivez e 1116. Brudet eo al lizhiri a skrivjont an eil d'egile, hag an doare kriz ma voe kastizet abalamour da se : spazhet e voe war urzh eontr Loiza, ar chaloni Fulbert, e miz Eost 1117. Goude se e yeas Loiza da leanez en Argenteuil, hag Abalard a yeas da vanac'h en abati Saint-Denis, e-kichen Pariz.

E 1121 e skrivas e levr skolastek brudet Sic et non. Distreiñ a reas da Vreizh evit bezañ abad Lokentaz etre 1127 ha 1132. E 1132 e skrivas Istor ma gwalleurioù, an emvuhezskrid kentañ.

War an hent da Roma e 1141 evit breutaat e gaoz goude e eil kondaonidigezh e reas un ehan e prioldi Saint-Marcel e-kichen Chalon-sur-Saône. Kozh ha klañv, eno eo e varvas d'an 21 a viz Ebrel 1142, d'an oad a daou vloaz ha tri-ugent pe tri bloaz ha tri-ugent. Savet e voe ur bez meur dezhañ gant ar frered en iliz-abati.

Liamoù diavaez

[kemmañ | kemmañ ar vammenn]
  1. "Abalard" e Barzaz Breiz : Loiza hag Abalard war wikimamenn
  2. Pierre Riché ha Jacques Verger, Des nains sur des épaules de géants : maîtres et élèves au Moyen Âge, Tallandier, 2006, p. 95.