Mont d’an endalc’had

Urzh Sant Benead

Eus Wikipedia
Urzh Sant Benead
Benedict Medal icon
Urzh relijiel
 Unaniezh Europa
Anvet ivezBeneadiz
Deiziad krouiñ529
Lec'h diazezAbati Montecassino
Anv ofisielOrdo Sancti Benedicti
Anv berrOSB
Relijion pe kredennIliz katolik roman
Anvet diwarBenead Norcia
Ger-sturOra e labora [Pediñ ha labourat]
Sez sokialChurch of Sant'Anselmo all'Aventino, Rome
Sant paeronMari

Urzh Sant Benead zo un unvaniezh manatioù katolik o deus bet dibabet, e mare pe vare eus an istor, heuliañ reolenn Sant Benead Norcia (480-547), a zo gwelet evel diazezer an urzh e 529.

Beneadiz a zo izili eus un urzh relijiel hag a vev hervez Reolenn Sant Benead. Koulskoude eo diaes termeniñ orin an urzh war an dachenn istorel[1].

Gwelet dre vras ​​ar manatiegezh kornôgel

[kemmañ | kemmañ ar vammenn]
Sant Benead Norcia, diazezer Urzh Sant Benead.

An ermitach eo an hent asketek dre an hini e tiskouez ar c'hredenn un tostaat ispisial ouzh Doue.

Martinus Teurgn a grouas unan eus manatioù kentañ ar C'hornôg e Ligugé , e-kichen Poitiers, hag ivez manati Marmoutier, e-kichen Tours, e 375. Kuzul Kalkedon (Chalcedon) a zivizas e 451 e vefe sujet ar manatioù da varnerezh an eskopti. Diazezet e oa ivez gant al lezenn ganonel e oa stag ur manac'h ouzh ar manati ma'z ae e-barzh (stabilitas loci)[2].

Er c'heñver-se e skrivas Benead Nursia Reolenn Sant Benead (Regula Benedicti) evit ar manati a grouas e Monte Cassino e 529, o tennañ war Reolenn ar Magisteriom ha reolennoù manac'hel all. Chom a reas al labour-se hep bezañ merzet dre vras. Eñ hag e ren a glot mat-tre gant an endro ledanoc'h eus ar manatelezh italian[1].

Benead n'en doa ket soñj eus ur framm manac'hel resis pa skrivas anezho — eñ, evel skrivagnerien reolennoù all, a felle dezhañ sklaeraat an doareoù en e di e-unan[1].

  1. 1 2 3 (de) Karl Suso Frank: Benediktiner, Theologische Realenzyklopädie, Berlin / New York 1980
  2. (de) Ulrich Köpf, Mönchtum III. Kirchengeschichtlich [Manatiegezh III. Istor an Iliz], Religion in Geschichte und Gegenwart [Ar relijion en istor hag en amzer a-vremañ], Tübingen, 2002