Pluto (gwengelouriezh)
E relijion ha mojennoù ar Romaned kozh e oa Pluto ( henc'hresianeg : Πλούτων , romanekaet : Ploútōn , latin : Plūto pe Plūton ), anvet ivez Dis Pater (Patriark pinvidik) pe Horkos , doue ar re varv ha roue an ifernioù . Da gentañ e oa an anv-se un anv-bihan pe un teonim evit Hades e relijion Hellaz kozh ha Gwengelouriezh, daoust ma oa Pluto liammet muioc'h ouzh ar pinvidigezh ha ma ne oa ket bet implijet biskoazh evel keñveriad evit an ifern e-unan, o tiskouez ur mennozh pozitiveloc'h eus an doue a ren war ar vuhez goude ar marv. Mab henañ Sadorn (Kronos) ha Ops (Rhea) e oa, hag ivez breur Yaou (Zeus) ha Neptunus (Poseidon). Goude-se e timezas Pluto gant Proserpina (Persefone) ha rannañ a reas kalz a berzhioù Hades, evel an daou-forc'h (bident), ar c'hap diwelus, hag ar c'hi-diwall Kerberos tri fenn.
An anv Pluto e teu an doue war wel e mojennoù all en ur roll eilrenk, dreist-holl evel perc'henn war un dra-klask, ha dreist-holl e diskenn Orfeüs pe harozed all d'an ifern.[1]
Dont a reas Pluto da vezañ implijet kalz gant Kevrinoù Eleusis, ma veze azeulet Pluto evel ur rener strizh hag ur pried karantezus da Persefone. Resevet en deus ar c'houblad eneoù en tu all d'ar marv ha galvet e vezont asambles en enskrivadurioù relijiel. Hades, er c'hontrol, en doa nebeut a zempl ha pratikoù relijiel liammet outañ, ha skeudennaouet eo evel skraper teñval ha feuls Persefone. Disheñvel eo o doareoù Pluto hag Hades, met n'int ket tudennoù disheñvel ha rannañ a reont daou vojenn bennañ.
Stumm brudetañ ar mojenn skrapadenn eo hini Ovidius (marvet e 17 pe 18 goude JK), a gont an istor er Metamorfozoù (Levr 5) hag er Fasti (Levr 4).[2],[3]
Gwelet ivez
[kemmañ | kemmañ ar vammenn]- Ploudon (planedenn)